چند رسانه ایمقالات علمی

تبری و مرز های تقیه

تبری و حد و مرز تقیه .. افراطی گری .. لعن
0

تبری و بغض ، از دل تولی و محبت متولد می شود و از اساس و حقیقت دین است. در کنار لعن و برائت از دشمنان خدا و اهل بیت ، تقیه هم یک واجب دینی است؛ اما اگر در یک برهه از تاریخ ، بین تبری و تقیه ، تزاحم و تعارض پیش آمد، وظیفه چیست؟! به عبارتی آیا در تقیه ، حد و مرز و افراطی گری هم تصور شده است؟!

  • حقیقت دین چیست؟
  • از دل محبت خدا ، بغض ها متولد می شود
  • با وجود تبری ، تقیه در دین هم داریم
  • در تزاحم بین تبری و تقیه چه باید کرد؟
  • تقیه افراطی مردم مصر

حقیقت دین چیست؟

حقیقت دین ، محبت و تسلیم در مقابل پروردگار و پیامبر صلی الله علیه و آله و امیرالمومنین علیه السلام است و از دل این محبت، محبت ها و بغض هایی تولید می شود؛ به این صورت که انسان هرکسی را که در مسیر خداست، دوست بدارد و آن کسی را که مقابل خدا بایستد، انسان از او بیزار و متنفر باشد، بخاطر دوستی خدا .

بنابراین اگر کسی گمان کند در دین چیزی بنام تبری و بیزاری و لعن نداریم، حقیقت دین را درک نکرده است.

در شناخت مصداق دشمنان خدا و پیامبر و امیرالمومنین ، ما مواجه می شویم با افرادی که مقابل دین اسلام ایستاده و انحراف ایجاد کردند. پس از شهادت پیامبر ، خود را به ناحق جانشین رسول الله صلی الله علیه و آله خوانده و حق خلافت امیرالمومنین را غصب کرده و بیت وحی یعنی خانه صدیقه طاهره حضرت زهرا سلام الله علیها را آتش زدند.

افرادی که ما لعن و نفرین می کنیم همان افرادی هستند که خدا و رسول از آنان بیزار هستند. ما مطیع خدا و رسول و اهل بیت هستیم و هرکس با آن ها” سِلم “باشد، ما نیز با او سلم هستیم و هرکس با آن ها در جنگ باشد ماهم با او در جنگیم.

سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم

زیارت عاشورا

از دل محبت خدا ، بغض ها متولد می شود

اگر کسی گمان کند که نسبت به اینان نباید نفرت داشت و لعن را چیز بدی بداند یا اصلا در دین نداند، قطعا فاقد دین و تقوا و ایمان و فهم و علم است.

از دل محبت خدا ، محبت ها و بغض هایی متولد می شود.

حضرت آیت الله شیخ جعفر فاضل دامت برکاته

ما برای تبری هم آیات قرآن و روایات داریم هم استدلال و برهان.
اصلا یک سوره داریم در رابطه با برائت از مشرکین(۱) و روایات زیادی هم در این جهت داریم و دستورات فراوانی برای بیزاری و اظهار برائت از دشمنان در مواضع مختلف داریم.

قیل للصادق علیه السلام: إنَّ فلاناً یُوالیکُم الّا أنّه یَضعٌفٌ عن البرائَهِ من عَدُوِّکم. فقال علیه السلام: کَذبَ من ادّعی محبّتنا و لم یَتَبَرّأ من عَدُوِّنا (۲)
به امام صادق علیه السلام گفته شد: فلانی از محبان شماست ولی در برائت از دشمن شما ضعیف است. حضرت فرمودند: دروغ می گوید کسی که ادعای محبت ما اهل بیت را دارد ولی از دشمنان ما بیزاری و نفرت ندارد.

امام صادق علیه السلام
در تعارض و تزاحم تبری و تقیه ، چه باید کرد؟!

با وجود تبری ، تقیه در دین هم داریم

اما در عین حال ما در اسلام ، تقیه هم داریم که در جاهایی که تبری آسیب به دین ، کیان مسلمین و به جان ما بزند، باید تبری را مخفی کرده و آشکار نکنیم.

اما اگر فرض کنیم که تعارض یا به عبارت دقیق تر تزاحم شود بین تقیه کردن و برائت ؛ یعنی اگر تقیه کنیم اساس دین از بین می رود و اگر تقیه نکنیم عده ای از شیعیان در جاهای مختلف به دست مخالفین و سنی ها کشته می شوند، تکلیف چیست؟! حد و مرز تقیه چیست؟

در تزاحم بین تبری و تقیه چه باید کرد؟

باید همه بدانیم که این تعارض ها و تزاحم ها مساله جدیدی برای مومنین نیست و همیشه بوده است.

قطعا بقاء حقیقت دین از جان ها و نفوس ارزش بیشتری دارد لذا انسان ها همیشه در جنگ ها برای بقاء دین و زنده نگه داشتن ارزش های دینی شرکت می کردند و جان خود را در خطر قرار می دادند و کشته و زخمی می شدند. این افراد مجاهد فی سبیل الله هستند و اجر عظیمی دارند.

بنابراین در تزاحم و تعارض ، اگر فرض کنیم:

  • تقیه انجام شود یعنی تبری و لعن به دشمنان قرآن و اهل بیت مخفی گردد؛ ولی ما تشخیص بدهیم که این تبری و برائت و نفرت که واجب دین و جزء اساس دین است، به مرور زمان از بین می رود…
  • ودر حالت دوم؛ با آشکار کردن تبری و نفرت و لعن از دشمنان، خودمان یا فرزندانمان کشته شویم…

قطعا مساله حفظ دین ، از جان ها و نفوس مهم تر است و جان ها همواره باید فدای دین شود. این جا ما نباید تقیه کنیم حتی اگر خودمان کشتیم یا فرزندان ما یا شیعیان دیگر.

تقیه افراطی مردم مصر

مردم مصر ابتدا شیعه بودند ولی الان سنی هستند به جهت این که از سنی های آن زمان، به شکل افراطی تقیه می کردند.
چون با خود حساب می کردند که اگر بگوییم شیعه هستیم، ما را اذیت می کنند و می کشند.
لذا وقتی فرزند دار می شدند به بچه های خودشان هم نمی گفتند که ما شیعه هستیم!

نتیجه تقیه افراطی بخاطر حفظ جان ، این شد که اصل دین آن ها نابود شد و نسل های بعدی اصلا اطلاع نداشتند که پدرانشان شیعه بوده اند و بعداً سنی شده اند!

قاعده ای هست که می گوید: کُلُّ شَیئٍ جَاوَزَ حَدَّهُ إنعَکَسَ بِضِدِّهِ
هر چیزی که از حدش بگذرد، به ضدش تبدیل می شود.

مثلا شما یک حوض را پر آب کنید. حوض برای جمع آوری آب است اما اگر اتصال آب به حوض پس از رسیدن به حد گنجایش قطع نشود، آب لبریز می شود و خلاف هدف و مصلحت اولیه می شود.

بنابراین گرچه تقیه در دین هست و اهل بیت علیهم السلام فرمودند: التقیه دینی و دین آبائی(۳) … ولی حد و مرز هم دارد؛ اگر در همین مساله افراط بشود، نتیجه اش می شود فراموشی برائت و نسل های بعدی مطاعن و بدی های دشمنان خدا و اهل بیت و جسارت های آنان به خاندان پیامبر را مطلع نمی شوند و دیگر چیزی بنام تبری در نسل های بعدی وجود نخواهد داشت.

لذا توصیه اکید می کنیم که اگر تقیه از حدش بگذرد، نتیجه عکس دارد و مضر است و نه تنها شیعه را حفظ نمی کند بلکه نابود کننده است. این طور نباشد که ما در مجالس خود لعن نکنیم که قطعا در نسل های آینده، تبری را نخواهند شناخت و بدون این که بدانند، دینشان را بخاطر تقیه افراطی ما از دست خواهند داد.

پاورقی:

  1. سوره توبه (برائت)
  2. بحار الانوار ج ۲۷ ص ۵۸
  3. بحار الانوار ج ۷۲ ص ۴۱۱
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بله
تقریبا
خیر

نظرات

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

night mode toggle